അമൃതസ്തുതി കലശം

  वन्दे भाषां, जनानां प्राज्ञां जन्मनिष्ठाम्। काव्यविभूषणां, ज्ञानदीपं दिव्यम्॥ प्रातःस्मितार्के जगत् प्रज्ञामयी प्रवहति, ऋषिगणानां श्लोकैः सङ्गीतं सदा नृत्यति॥ सौन्दर्यगन्धमयी, स्थिरा च लघु च बलिनी, सर्वलोकस्य चित्तं स्पृशति मधुरेण गानैः॥ अक्षराणि च स्वराः च, पवित्रा निर्मला च, मुक्तिदं हृदयेषु प्रज्वलयन्ति चेतसः॥ मूलकृष्णेषु वृक्षेषु वीर्यम् उत्पद्यते, कल्पनायाः पंक्षिणः मुक्तः नभसि उड्डयन्ति॥ स्मृतिनद्यो विवृत्या, जिज्ञासा प्रवहति, लेखितानि शिलालेखानि मनसि हरन्ति दुःखम्॥ प्रत्येकश्लोके ब्रह्मांडः स्फुरति, सत्यस्वरूपं चिंतनं द्योतयति॥ सर्वे जातयः भाषां पूजयन्ति, संस्कृतस्य गीतं हृदयं स्पृशति॥ सत्यं, सौंदर्यं, धर्मं, ज्ञानं च एषा भाषा सर्वत्र सम्स्मरति॥ आनन्दं बुद्धिं विज्ञानं च सर्वं सम्पूर्णं यस्य सुविभूषितम्॥ Salutations to you, Oh, language divine, Daughter of civilizations, born of time; A tongue that draws the human mind Into an embrace both vast and refined. In dawn’s first whisper, ancient arcs ignite, Where minds awaken to wisdom’s radiant light. Tongues of sages weave a ...