रावणस्य जीवनं — संस्कृतकाव्य

सुवर्णमयी लङ्कायाः शोभा, तेजस्विनी च शोभा।

ध्वजः गगने स्पृशति, जयध्वनिः वसति मोक्षदा।।

अहं रावणः, दशाननः, ज्ञानदीपः प्रकाशमानः।

राज्ञः गरिमा, शक्तेः रूपं, सर्वं मम स्वभूः।।

यत्र यत्र चरणं स्थापयामि, वंदनं स्यात् ततः।

मम रथस्य गतीः पृथ्वीं कम्पयति, सुरभिः च वायवः।।

विजेता च अहं, सम्राट् अनूपः, प्रजापालकः च।

शत्रुं दण्डं च स्थापयामि, शक्तेः स्वरूपं च।।

वनं मध्ये धनुष् धृत्वा, पराक्रमस्य भाषां वदामि।

शक्तेः सम्मानं दृष्ट्वा, वीरत्वं सृष्ट्वा हि वदामि।।

हे पुत्र, वीर, रुधिरस्य धाराः, जीवनं तव विना अधूरः।

रणभूमौ तव नाम गुञ्जेत्, मम हृदयं शोकमयम्।।

स्त्रीणां नेत्रेषु ज्वालाम्, वाक्येषु अमृतं वज्रवत्।

धैर्ये तस्य प्रकाशः, विजयश्च विश्वासः च।।

अग्निं वर्षति रक्तस्निग्धं भूमिः, गर्जनया गगनं कम्पते।

अहं रावणः, अन्तिमे क्षणे, मृत्यु भी मम वाक्ये वशं यामि।।

विषादेन सह, समयस्य प्रहारः, शरीरः पतितः।

आत्मा चिरंजीवी, मम नाम गूञ्जते युगान्तरात्।।

असुरः यदि कथ्यते मम, तर्हि ज्ञाने बलं च।

दीपः तेजोमयः, संगमः शक्तिरेव, सः रावणः।।

आत्मनि मम, वीर्ये च, प्रेमे च, एकता।

यः वीरः, सः अविनाशी, मम चित्तस्य स्वामि।।